Eitt af því fyrsta sem við í Bæjarmálahóp Hafnarfjarðar lögðum áherslu á sl. haust þegar við byrjuðum að kafa djúpt í málefni Hafnarfjarðar, voru atvinnumálin.
Því ein af forsendum þess að greiða niður skuldir, auka tekjur bæjarins og bæta þjónustu við bæjarbúa er að efla atvinnulíf í bænum.
Ég hef alltaf verið mikill grúskari og tók ég að mér að skoða atvinnuleysi í Hafnarfirði. Mér var það bæði ljúft og skylt enda þekki ég vel þá aðstöðu að standa upp atvinnulaus og eiga varla ofan í mig né á. Tölurnar breytast eitthvað mánuði til mánaðar en enn eru rúmlega 600 einstaklingar á atvinnuleysiskrá í Hafnarfirði og það eru tölur sem við eigum ekki að sætta okkur við. Málefni atvinnulausra og úrbætur á þeirra málum er eitthvað sem ég gæti skrifað langa ritgerð um. Ég slepp því núna, en deili í staðinn með ykkur minni reynslu í stuttu máli.
Í ársbyrjun 2008 var ég full tilhlökkunar, hafði hætt í því starfi sem ég hafði sinnt frá 2005. Skemmtilegt starf og gefandi með ungum frumkvöðlum. Það var hlutastarf 70% en ég sá að ég þyrfti að ná mér í fullt starf. Ég s.s hóf atvinnuleitina af fullum krafti og mér datt ekki í hug annað en að eitthvað skemmtilegt og gott starf væri handan við hornið. Það liðu nokkrar vikur og enn var ég bjartsýn, þetta væri alveg að koma. Þegar fleiri vikur liðu og eftir marga tugi umsókna og heimsókna varð ég að viðurkenna að ég væri atvinnulaus og þyrfti að sækja um atvinnuleysisbætur. Það var erfitt að viðurkenna atvinnuleysið og sjá að kreditkortið var að komast í þrot. Það voru þung skref niður á Vinnumálastofnun að sækja um bæturnar. Það var síðan enn erfiðara að sjá fyrsta innleggið frá VMST í bankanum. Heilar 102 þúsund krónur sem ég átti að gera mér að góðu, til að sjá fyrir mér og drengjunum mínum tveimur. Ég leigði þá tveggja herbergja íbúð á 90þús krónur svo það dæmi gekk einfaldlega ekki upp. Það var ekkert annað að gera en að segja upp leigusamningnum. Ég var reyndar svo heppin að vinkona mín var með auka herbergi í sinni íbúð og bauð mér að vera hjá sér. Búslóðinni var því pakkað niður og ég fór með rúmið mitt, nokkra persónulega muni og fötin mín til vinkonu minnar. Henni á ég mikið að þakka.
Ég er sem betur fer bjartsýn að eðlisfari og var ákveðin í að láta þetta ekki brjóta mig niður. Enda var ég viss um að þetta væri bara tímabundið ástand þar til ég fengi starf. Tíminn varð að mánuðum en ekki vikum eins og ég hafði hugsað mér. Það var því ansi erfitt að halda reisn og finna sig algjörlega upp á aðra komna með húsaskjól. Þó ég sé mikil baráttukona þá tók þetta sinn toll og var ég lengi að ná aftur í sjálfa mig. En ég fékk loks um haustið, (rétt fyrir hrun) starf á Kaffihúsi, vann 10 tíma á dag og gat að lokum leigt mér þriggja herbergja íbúð í Grafarvoginum þar sem drengirnir mínir voru í skóla. Að missa svona lífsviðurværið og húsnæðisöryggi er eitthvað sem ég óska ekki nokkrum manni og mér verður oft hugsað til þeirra sem eru að ganga í gegnum svipaða hluti.
Það má því eiginlega segja að ástæðan fyrir framboði mínu nú, sé að mörgu leyti runnið af þessari lífsreynslu minni.
Að hafa atvinnu og húsaskjól og að geta séð sér og börnum sínum fyrir grunnþörfum eru hreinlega mannréttindi sem við á Íslandi verðum að gera allt til að verja.
Atvinnu- og húsnæðismálin eru mér hjartans mál og fyrir þeim málum mun ég berjast, hvort sem það verður í bæjarstjórn Hafnarfjarðar eða annarstaðar.
No comments:
Post a Comment